Mensen zouden minder moeten praten over RW ‘cultuur’ en het gewoon moeten doen als ze daartoe in staat zijn. De Franse romanschrijver Houellebecq publiceerde een paar jaar geleden een roman genaamd Annihilation die voornamelijk gaat over de treurige staat van de samenleving - maar ook opzettelijke verwijzingen bevat naar Camp of the Saints. Hij heeft zelfs een optimistische wending waarin een Franse paramilitaire groep de regering tart en migranteninvasieboten torpedeert. Dit is ingebed in een brede roman die onze realiteit afbeeldt - en heeft zelfs een thema van liefde als verlossing. Theodore Dalrymple schrijft essays die de grens van literatuur raken in hun inzicht, gewoon door scènes in de gevangenis te beschrijven en met literaire analyse. Hij doet dit sinds de jaren '90 - met een droge humor die de lelijke realiteit verteerbaar maakt. Geen van beide mannen heeft geprobeerd om Atlas Shrugged in een film te maken, of om geforceerde versies van de Apocalyps te filmen. Ze observeren gewoon de realiteit, beschrijven deze met scherpe en heldere proza - en laten de lezer het opnemen en vergelijken met zijn eigen ervaring. Ik zou zeggen dat ze een paar van de beste ‘rechtse’ schrijvers zijn van de afgelopen 50 jaar. En ik denk dat ze in beide gevallen gewoon probeerden goede waarnemers te zijn en goed te schrijven. Het ‘rechtse’ deel gebeurde gewoon.