İş arkadaşım her gece uzun yolu eve giderdi. İki ekstra otobüs durağı, daha fazla yürüyerek, daha fazla para, daha fazla zaman. Bir gün ona neden binamızın arkasındaki kısa yolu seçmediğini sordum. Güldü ve dedi ki, "Ah, çünkü bir adam bir keresinde beni takip etmişti ve 'istediğini yapabileceğini' söylemişti, kimse benim çığlığımı duymaz." Şimdi ise her gece bir erkek arkadaşını arar ve "erkek arkadaşı"yla telefondaymış gibi davranır. Bazen yüksek sesle gülüyor ve "evet, beş dakika içinde görüşürüz aşkım," gibi şeyler söylüyor, tamamen yalnız olsa bile. Dikkat istediği için değil. Dramatik olduğu için değil. Çünkü "alınmış" ve "korunmuş" gibi görünmek, tek başına bir kadın gibi konuşmaktan daha güvenlidir. Erkekler, kadınların eve sağ dönmek için her gün yaptığı hesaplamaları bile anlayamazlar.